Niet alleen was ik zwart… ik was ook nog eens een geit

Na zijn ontijdige dood belandt Thijs-Christiaan in het Hiernamaals, een bureaucratische instelling waar hem al gauw wordt uitgelegd dat het de bedoeling is dat hij reïncarneert. Dit is echter onmogelijk zolang er open eindjes zijn uit zijn vorige leven: nabestaanden die met woede, verdriet of wraakgevoelens zijn achtergebleven.  

Met behulp van zeven goddelijke gidsen leert Thijs-Christiaan bezit te nemen van mensen op aarde, zodat hij die losse eindjes kan afknopen. Maar omdat hij niet weet of hij überhaupt wel wil reïncarneren – alsmaar opnieuw – lijkt een baantje in het Hiernamaals hem ook wel wat. De goden echter, spelen zo hun eigen spelletjes en denken hem voor hun karretje te kunnen spannen. En wie is toch die Bemantelde Dame, die hem opzoekt en wil aanzetten tot verzet? 

Thijs-Christiaan speelt het spelletje braaf mee: hij vergeeft, leert van zijn fouten en betuigt spijt. Tijdens zijn tripjes terug naar Aarde leert hij zichzelf goed kennen, misschien wel voor het eerst in (of na) zijn leven. Kiest hij echt voor persoonlijke groei of is hij zelf de enige die weet hoe zijn verhaal zal eindigen?