Frank de Bont vertelt over zijn passie voor het dierenrijk!

De leukste dierenarts van het Noorden, Frank de Bont, heeft voor ons een aantal vragen beantwoord! Lees daarom snel waarom Frank zo geïnteresseerd is in het dierenrijk, en leer nog wat leuks tegelijkertijd!

• De invloed van de natuur is erg duidelijk in je boek ‘De konijnen kozen het hazenpad’, waar komt die interesse in het dierenrijk vandaan? Is dat al vroeg begonnen?

Zolang ik me kan herinneren ben ik met dieren bezig. En kon ik genieten van de schoonheid van de natuur. Ik was dan ook altijd buiten. We hebben thuis een heel scala aan dieren gehad: cavia’s, katten, slangen, hagedissen, vissen, kikkers, muizen, konijnen, chinchilla’s en papegaaien. Er was ook nooit twijfel over wat ik wilde worden; al op zevenjarige leeftijd stond voor mij vast dat ik dierenarts werd. Het zit overigens wel in de familie. Iedereen kent mijn neef Freek Vonk die geen toelichting behoeft. Onze opa, die niet toevallig ook Freek Vonk heet, was altijd buiten te vinden op zoek naar vlinders, rupsen, vogels en eekhoorns.

• Vaak worden in je verhalen tijdens gesprekken je gedachten weggetrokken naar feitjes over dieren, zou je zeggen dat je moeite hebt met het loslaten van je werk?

Nee, totaal niet. Mijn werk als dierenarts heeft raakvlakken met de planten en dieren om ons heen, maar mijn verwondering over alles wat groeit en bloeit gaat veel verder. Wanneer je je permanent en ongemerkt bewust bent van het leven om je heen, kun je niet van loslaten spreken. Moeilijk los laten klinkt als iets ongezonds, en zo voel ik het zeker niet. Er is niets geks aan om nieuwsgierig op zoek te gaan naar de uil die zijn uilenballen achterlaat bij onze achterdeur of je te verwonderen over het arbeidsethos van de zwaluwtjes in onze paardenstal die hun jongen de hele dag met mugjes voeden. Wist je trouwens dat een boerenzwaluw wel 50.000 mugjes, vliegen en andere insecten per week vangt?

• Waarom wilde je naast je werk als dierenarts ook nog boeken schrijven?

In 2000 ben ik afgestudeerd en aan het werk gegaan. Ik bemerkte dat ik enorm veel plezier in had om mensen uit te leggen wat hun dier mankeerde. Pillen meegeven kan iedereen, maar precies vertellen waarom is in mijn optiek veel belangrijker. Ik besefte dat ik een super mooi beroep heb en wilde die informatie met de wereld delen. Al in mijn eerste jaren was ik voornemens om verhalen te schrijven. Ik had ook wel wat op papier gekliederd, maar toen ik de boekjes van Midas Dekker las kwam ik tot de conclusie dat ik nooit zo leuk als hij zou kunnen schrijven over dieren en maakte per direct een grote prop papier van mijn probeersels. Jaren later begon ik toch korte verhalen te schrijven die ik op Facebook deelde. Ik kreeg daar leuke reacties op iemand zei dat ik ze moest bundelen. De rest is bekend. Mijn eerste boek ‘Komt een dokter bij de koe’ kwam eind 2016 uit, en nu het tweede afgelopen voorjaar.